نویسنده: احسلن الفقیه
مترجم: مصطفی توکلی
اگر احساس خداحافظی در هرکاری همراه باشد؛ شوق و اشتیاق را در روح صاحبش دو چندان میکند، تا فرصت کار را غنیمت شمرده و این همان چیزی است که در سیره بهترین خلق، حضرت محمد صلیاللهعلیهوسلم، اظهر منالشمس است.
حضرت عرباض بن سریه روایت میکند که: رسول خدا صلیاللهعلیهوآلهوسلم، روزی ما را نماز داد، سپس روی به ما کرد و خطبهای فصیح و بلیغی اراد نمود که اشک از چشمان ما جاری شد و دلهای ما را بهترس انداخت، سپس شخصی پرسید: ای رسول خدا، این مانند خطبه وداع است، پس ما را چه توصیه میکنید؟
اصحاب رسول الله از عمق خطبه بوی وداع رسول الله را استشمام کردند؛ اینجا بود که چشمانشان اشکبار و دلهایشان پر از بیم و هراس شد، پس از او پند و اندرز گرفتند.
آنگاه در حجهالوداع در برابر انبوه مردم، جمعیتی که دسته دسته وارد دین خدا شده بودند، رسول خدا صلیالله علیه و آله و سلم حاضر میشود و بعد از مدتها مجاهدت و تلاش، اصل نصیحت خود را برای آنان جمع بندی میکند؛ چون ایشان نزدیک شدن به مرگ را احساس میکردند و خطاب به مردم فرمود: «شاید این آخرین ملاقات من با شما باشد و دیگر شما را ملاقات نکنم».
همین امر او را واداشت تا برای نمازگزاران با ارزشترین توصیههای خود را بیان کنند: «اگر در نماز ایستادید، چنان نماز بخوانید که گویا با نماز خداحافظی میکنید».
ما چقدر برای استقبال از ماه مبارک رمضان به اینرویکرد به عنوان یک استقبال کننده برای خداحافظی نیاز داریم.
از فرا رسیدن ماه مبارک رمضان خوشحال و خوش بین هستیم و در عین حال این امر حس وداع را برمیانگیزد. ممکن است بعد از این سال دیگر رمضان را ملاقات نکنی؛ اما این خودفریبی و راندن رمضان با تازیانه، تخیل بیش نیست، حقیقت پنهانی است که امیدهای طولانی و درازمدت آن را پنهان میکند. آیا ممکن است مرگ به ما مهلت بدهد تا رمضان آینده را شاهد باشیم؟ این امر دو چیز را با خود همراه دارد: هرکس که طمع به زندگی دنیا دارد، این فرد هم قمارباز و هم بازنده است، پس مواظب باش که مرگ نزدیک و در کمین است.
آه! ای کسانی که به این دنیا دل بستهاید و فریب طولانی بودن آن را میخورید، متوجه باشید که مرگ ناگهان میآید و قبر صندوق عمل انسان است، بنابراین به عنوان یک مهمان گذار، از این ماه استقبال کنید!
در ماه رمضان چنان دعا کنید که گویا با او خداحافظی میکنید.
در ماه رمضان چنان روزه بگیر که گویا با او خداحافظی میکنی: وداع با گوش دادن به قرآن و لذت بردن از آن، و در هر آیهای که میشنوی تدبر کن. به زودی از آن سعادت محروم نشو، دقایق گرانبهای سحر را رها مکن، ناله های شب و اشک سحر را راها مکن!
روزه درک میکند که این شخص در ماه رمضان به عنوان ماه روزه خداحافظی می کند: می فهمد که قبلاً روزه نگرفته است و این آخرین فرصت است که از معانی روزه از او پنهان شده است. من و تو
در ماه رمضان کسی که با تلاوت دل ببندد، به قرآن نزدیک میشود: از تلاوت آیه ای که حواسش پرت شده یا دلش غافل شده، پشیمان می شود، از دست دادن معانی قرآن از دلش پشیمان می شود و با آن معانی وداع می کند که بدون وقفه از تدبر در قرآن جاری می شود نورهای تدبر در معانی متعالی قرآن در دل او می درخشد.
صدقه دادن از مال تو در ماه رمضان مانند صدقه کسی است که بین چشمانش می گذارد: مال من به درد من نخورد، اگر وقتش رسیده بود، می خواست با تمام توانش فدیه دهد.
از خدا می خواهم که به این ماه مبارک برسیم و ما را در آن اطاعت کنیم و ما را از کسانی که از آتش جهنم آزاد می کند قرار دهد و او نگهبان آن است و قادر است.
دیدگاه تان را بنوسید