نویسنده: مولوی ضیاالرحمن معتصم

دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده، بار دیگر در همایش بزرگ محافظه‌کاران آمریکا برای خودش درخشید! نه به‌خاطر یک سیاست جدید و امکان پذیر، بلکه با سخنانی که بیشتر شبیه یک خواب خوش و رؤیای غیرممکن برایش بود. او سه بار تأکید کرد که “تجهیزات نظامی برجامانده” را باید بازپس گرفت و از دیدن رژه نظامی امارت اسلامی با سلاح‌های آمریکایی به‌شدت “عصبانی” است. البته کسی از او نپرسید که آیا این عصبانیت او کمکی به تغییر واقعیت می‌کند یا نه!

وقتی که حقایق را نمی‌بینی، قصه‌سرایی می‌کنی

ترامپ و طرفدارانش طوری درباره این تجهیزات حرف می‌زنند که انگار آمریکا آن‌ها را “به اختیار خود” در افغانستان جا گذاشته است. یا شاید ترامپ فکر می‌کند که این تجهیزات را آمریکا هدیه داده وتوقع دارد امارت اسلامی یک نامه تشکر هم برای واشنگتن بنویسید ویا توقع دارد امارت اسلامی با یک نامه و یا یک نطق تلویزیونی آنها را پس بدهد.
در حالی که حقیقت دقیقاً برعکس است! این تجهیزات “غنیمت جنگی” هستند، نه یک هدیه‌ی خیریه از سوی پنتاگون! امارت اسلامی این سلاح‌ها را با زور از دست نیروهای آمریکایی و حکومت دست‌نشانده آنها گرفتند، نه اینکه آمریکایی‌ها آن‌ها را در یک روز آفتابی در میدان هوایی بگذارند و بروند!
ترامپ در واقع، از یک واقعیت عصبانی است: آمریکا در افغانستان شکست خورد و همه این را می‌دانند و حالا تجهیزاتش به‌جای این‌که در انبارهای ارتش آمریکا خاک بخورد، در رژه‌های نظامی ا.ا.ا به نمایش گذاشته می‌شود. اما اینکه او بعد از چند سال تازه “به خشم آمده”، بیشتر شبیه یک نمایش تبلیغاتی است تا یک تحلیل جدی

بازپس‌گیری تجهیزات مگر با چه روشی؟

ترامپ از “بازپس‌گیری” حرف می‌زند، اما هیچ‌کس نمی‌پرسد که چگونه آیا او می‌خواهد ا.ا را تلفنی متقاعد کند که این تجهیزات را پس بدهند؟ یا تصور می‌کند که می‌تواند در افغانستانی که یک بار شکست خورده و سرافگنده فرارکرده دوباره وارد شود.

آمریکا اگر آن‌قدر توان داشت که تجهیزاتش را “پس بگیرد”، اصلاً چرا خودش را از افغانستان بیرون کشید؟ به نظر می‌رسد ترامپ درک درستی از “شکست” ندارد و فکر می‌کند که سیاست، مثل برنامه‌های تلویزیونی‌اش در دهه ۹۰ میلادی است که هر وقت بخواهد می‌تواند فیلم را برگرداند و صحنه را از نو بازی کند!

شادی سیاستمداران فراری وقتی یک جمله امیدشان می‌شود

اما از همه جالب‌تر، خوشحالی برخی سیاستمداران فراری و جنرالان پوشالی و رهبران خیالی شکست خورده و فراری از سخنان ترامپ است این افراد که زمانی به‌عنوان مأموران مزد بگیر واشنگتن در افغانستان کار می‌کردند، و همراه ارباب شان پا به فرار گذاشتن حالا منتظرند تا ببینند ترامپ چه میگوید؛ اینها که دوری از قدرت آنها را دیوانه کرده از این حرف طوری ذوق زده می‌شوند که انگار ارتش آمریکا دوباره قصد دارد به‌خاطر آن‌ها افغانستان را اشغال کند!
اما نمی دانند که ترامپ نه برنامه‌ای دارد و نه اصلاً توجهی به این سیاست‌مداران در تبعید و نه هم این کار امکان پذیر است او فقط می‌خواهد خود را بین هوادارانش کمی جای زند و برای انتخابات بعدی سر و صدا کند. این جماعت هم که از سیاست چیزی جز “انتظار برای ارباب” نمی‌فهمند، خیال کرده‌اند که شاید دوباره روی کار بیایند!

وقتی رؤیاها از واقعیت جلو می‌زنند

ترامپ می‌تواند هر چقدر که بخواهد، عصبانی شود، فریاد بزند و از “بازپس‌گیری تجهیزات” حرف بزند، اما واقعیت این است که این سلاح‌ها در اختیار امارت اسلامی است و دیگر برنمی‌گردند. این‌ها دیگر تجهیزات “برجامانده” نیستند، بلکه “غنیمت جنگی” هستند که امارت اسلامی با قدرت خود و بزور آنها را به‌دست آورده‌ اند.

در پایان، به ترامپ باید گفت: به‌جای عصبانی شدن، بهتر است با حقیقت کنار بیایی؛ این تجهیزات، بخشی از تاریخ جدید افغانستان شده‌اند و تو هیچ کاری نمی‌توانی بکنی.