نویسنده: قاصد افغان

با مطالعه و سیر در کتب تاریخ جهان درمی‌یابیم که رهبران برخی از کشورها همواره جهت تسلط بر مکان و کشوری، دست به راه اندازی نبردها و جنگ‌های خونین می زدند، جنگ‌های که در نتیجۀ آن هزاران و حتی میلیون‌ها انسان به شمول کودکان، زنان و کهن سالان کشته و زخمی می‌شدند، جنگ‌های که پشت آن تطبیق و توسعه اهدافی چون: دین، نژاد، باورها، ایدئولوژی، فرهنگ و…، وجود داشت.

اما با توجه به تلفات زیاد جانی و خسارات هنگفت مالی، آهسته آهسته جنگ‌های میدانی تبدیل به جنگ‌های خانگی و نرم شد، جنگ‌های که سلاح آن رسانه‌ها و مرمی آن محتوای نشر شده توسط آن می‌باشد. بشر آهسته آهسته متمایل به استفاده از رسانه‌ها و معتمد به محتوای آن شد، درحدی‌که امروزه دیده می‌شود بسیاری از کشورها ناخواسته متاثر از فرهنگ‌ها، عقاید و ایدئولوژی کشورهای هستند که در رأس و رهبری رسانه‌های قدرتمند و با نفوذ قرار دارند، رسانه‌های که چشمان بسیاری‌ها را معطوف به محتوای مذمومۀ خود ساخته و به‌عنوان مهم‌ترین منبع و مرجع اطلاع رسانی در سطح جهان شناخته می‌شوند.