نویسنده: مصطفی توکلی

بشکند قلمی که دردهای اهل اسلام و اهل غزه را فراموش کرده و قلمش از عشق و عاشقی، از عیش و عشرت دنیا روایت می‌کند!
کور شود چشمی که این همه مصیبت‌ و غم‌های امت را ببیند و بجای اشک، لبخند زده و کانسرت و مجالس لهو و لعب به پا کند!
کر شود گوشی که صدای آه و ناله مادران و زجهٔ کودکان غزه را بشنود و حتی اخمی در جبینش نیاید!
لال شود زبانی که این همه متن و این همه بیانیه را می‌خواند و می‌بیند، ولی گویا آب از آب تکان نخورده و راحت بجای خود نشسته است!
نابود شود وجدان آن بی‌وجدانی که با این همه دردهای امت وجدانش به وجد نیایید!

بمیرد و خاموش شود، ضمیری که با این همه آشوب و فتنه تا هنوز بیدار نشده است!