نویسنده: مصطفی توکلی
چه روزگار سخت و ابرهای پرمتلاطمی بر سر این سرزمین سایهافکنده بود. همهجا جوروجفا بود. همهجا را ظلمت و تاریکی فراگرفته بود.
آری! از دیرباز ملت مظلوم افغان در انتظار طلوع صبحدم بوده و روزهای خوب را، لحظه شماری میکردند؛ لحظهشماریها به پایان رسید و اینک نسیم آزادی در کوه و شهر این سرزمین وزید و نور ایمان تابیدن گرفت. آفتاب برای همیشه در پشت ابرها محبوس باقی نمیماند، روزی طلوع خواهد کرد.
هرسختی آسانی دارد و هر درد دوای «ان مع العسر یسری» از پس ظلمت بسیخورشیدهاست.
بعد از طلوع نور عالمتاب بر پیکر مجروح و ستمدیدۀ این ملت، باز هم انسانهای مغرض و مفسد در پی تخریب و نا بودی امنیت و اطفای نور اسلام در این سرزمین هستند، اما در پاسخ اینها با یقین میتوان گفت، تلاش شان بیهوده است.
هر روزی که سپری میشود، نوید خوشی برای آیندهٔ خوب این سرزمین، همانند: ساختوساز، امنیت و آرامش، اجرای احکام شریعت اسلامی و…، به گوش ما میرسد.
از هر زاویهای که به این ملت مینگرم، فردایی این ملت را روشنتر از دیروز میبینم.
بله! هر افغان و هر مسلمان، خواهان آیندۀ روشن و روزهای خوبتر و بهتر میباشد تا بتواند در هوای آزادی آن معنای زندگی را درک نموده و از زندگی خود لذت ببرد.
آیندهٔ خوب را در زیر چتر حکومت سرپرست میتوان در چند جمله خلاصه کرد:
اول؛ اینکه حکومت سرپرست برای ما فکر جدید را تزریق مینماید، این مفکورهٔ جدید چه در زمینۀ سیاست و چه در زمینۀ قیادت و مقابله با مفکورهای سکولاریسم و الحاد و…
دوم؛ نظام جدید، نظامی که امت اسلامی از دیربای از نبود آن رنج می بردند و اعادۀ آن برایشان رویایی بیشتری نبود با رویکار آمدن حکومت سرپرست این آرمان هم زنده شد است؛
سوم؛ فکر جدید، احیای عشق به جهاد و عدم پذیرش بردگی، در برابر هر قلدر و مستکبر را در میان امت اسلامی روحیهٔ تازهٔ بخشید که امروزه دیگر ملتها و مکاتب برای آزادی کشورهایشان از طوقبردگی، از ما الگو میگیرند.
دیدگاه تان را بنوسید