نویسنده: احمدمنصور عصمتی
افغانستان پس از اشغالهای انگلیس و اتحاد جماهیر شوروی، به مدت دو دهه در اشغال متجاوزان خونخوار غربی بود.
گورستان امپراتوریها که هر ستمگری نمیتواند در آن زندگی کند، این بار آمریکا با عدم کسب تجربه از نیروی شوروی به خاک افغانستان حمله کرد.
در این سرزمین، مهاجمان وحشی در کسوت انسانیت جنایات بیشماری انجام دادند، انسانیت از آنچه در طول دو دهه علیه ملت ستمدیده در اینجا انجام شد شرمنده است، اما مثل گذشته اشغالگران در اینجا نفس راحتی نکشیدند؛ اتحاد شوروی تکهتکه شد و اشغال غربی نیز از هم فروپاشید.
در کنار آنها چند ملیشهی فریبخورده و اجیر این سرزمین نیز ایستاد و جهت جلب رضایت باداران خود مصروف آزار و اذیت مردم بودند.
اما اینجا مدفن سلطان محمود غزنوی، امپراتور بزرگ است، سرزمین احمدشاه ابدالی است، فرزندان شان هرگز تهاجم به ارزشهای دینی و حاکمیت خود را تحمل نکردهاند.
جوانان متدین با اندکترین امکانات مادی به مبارزه با شر و فساد و متجاوزان پرداختند. ملت ابراهیمی توکل بزرگی به پروردگار خود داشت که در معرکه حق و باطل حتماً حق غالب و باطل مغلوب میشود.
پس از دو دههی خونین، در ازای یک فداکاری عظیم مردمی، به قیمت میلیونها سر، در بدل یتیمان و بیوههای بیشمار، به برکت اندیشه والای استشهاد و فداکاری سران جوانان شجاع؛ ۳ سال پیش در چنین روزی (۲۴ اسد)، افغانستان تحول بزرگ تاریخی را تجربه کرد؛ تحولی که قدرت حاکمیت از دست حامیان دموکراسی بیرون شد و جنبش مردمی افغانستان (امارت اسلامی) به قدرت رسید.
۲۴ اسد روز فروپاشی یک نظام نمایشی و بیقدرت است؛ روزی که ملت از ظلم و بربریت نیروهای مزدور رهایی یافت و نیروی ایمان جهت حفاظت از دین، کشور و ارزشهای خود از پامیر تا هلمند به طور کامل حکومت میکند.
افغانستان خانه مصیبتها و جنگهای متعدد بوده است. خداوند متعال قیادت، امنیت و فضای صمیمیت جاری را دوامدار داشته باشد. نظام اسلامی علاوه بر مشکلات موجود خانه امن تمام مؤمنان است؛ خداوند این خانه را منهدم نگرداند، اگر نه همه در یک کشتی سوار هستیم و غرق خواهیم شد. خداوند متعال نظام کنونی را مانند هندوکش قوی نگه دارد. آمین!
دیدگاه تان را بنوسید