نویسنده: مولوی ضیاالرحمن معتصم
در دنیای سیاست، پدیدهای به نام جبهههای خیالی و «دولت در تبعید» وجود دارد. این نوع جبههها و دولتها معمولاً زمانی شکل میگیرند که یک عده سیاستمدار از کشورشان فرار میکنند، به یکی از پایتختهای اروپایی یا آمریکایی پناه میبرند و از آنجا اعلام میکنند که همچنان رهبر مشروع کشور خود هستند!
ویژگیهای یک جبهه خیالی و یا دولت در تبعید:
هیچ کنترلی بر سرزمین و مردم ندارد، اما همچنان بیانیه صادر میکند!
هیچ ارتشی ندارد، اما همچنان درباره استراتژیهای نظامی صحبت میکند!
هیچ نفوذی در کشور ندارد، اما همچنان وعده بازگشت به قدرت را میدهد!
ابزار اصلی: شبکههای اجتماعی
چنین جبههها بیشتر از آنکه در میدان سیاست و نظامی فعال باشند، در میدان توییتر(ایکس)، فیسبوک و اینستاگرام قدرتنمایی نموده و هر روز یک بیانیه جدید از سوی آنان منتشر میشود:
«ما به زودی به کشور بازمیگردیم!» (البته تاریخ دقیقش همیشه نامشخص است!)
«مردم همچنان از ما حمایت میکنند!» (البته بدور از واقعیت!)
«ما جامعه جهانی را قانع کردهایم که از ما حمایت کند!» (البته جز چند نشست بیفایده، خبری از حمایت عملی نیست!)
نشستهای بیپایان و تصمیمگیریهای خیالی:
یکی از فعالیتهای اصلی جبهههای خیالی و دولتهای در تبعید، برگزاری کنفرانسهای خارجی است. این نشستها معمولاً در سالنهای مجلل هتلهای اروپایی برگزار میشود و شامل سخنرانیهای آتشینی است
اما بعد از کنفرانس چه میشود؟
شرکتکنندگان عکس یادگاری میگیرند.
بیانیه صادر میشود.
همه به خانههایشان برمیگردند و منتظر کنفرانس بعدی میمانند!
و در اخیر سیاستمداران بدون کشور
جبهههای خیالی بیشتر از آنکه بتوانند در عمل کاری انجام دهند درگیر نمایشهای رسانهای هستند. آنها نه ارتشی دارند، نه نفوذی در داخل، و نه حتی نقشهای عملی برای بازگشت. تنها چیزی که دارند، اینترنت پرسرعت، شبکههای اجتماعی و حامیان خارجی است که گهگاهی بودجهای برای ادامه این نمایش اختصاص میدهند.
پس اگر روزی شنیدید که یک جبهه خیالی اعلام کرده که «به زودی بازمیگردد»، بهتر است خیلی جدی نگیرید. چون این بازگشتها معمولاً فقط در حد یک هشتگ باقی میمانند!
دیدگاه تان را بنوسید