نویسنده: مصطفی توکلی

ملت افغان و مبارزان جان برکف و فدایی آن چنان شوق و جزبهٔ جهاد و تمنای شهادت را داشتند و دارند که: «مِنَ الْمُؤْمِنِینَ رِجَالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللَّهَ عَلَیْهِ ۖ فَمِنْهُمْ مَنْ قَضَىٰ نَحْبَهُ وَمِنْهُمْ مَنْ یَنْتَظِرُ ۖ وَمَا بَدَّلُوا تَبْدِیلًا» برخی در این مسیر، جان شیرین شان را فدا کرده و برخی هم منتظر فدا شدن در راه او هستند. جوانان افغان سلامت برگشتن از معرکهٔ جهاد را عار می‌دانستند و هر لحظه آرزو داشتند که جام شهادت را سر بکشند.

و هر قوم و ملتی که این اوصاف در آنها پدیدار گردد، آن قوم روزی پیروز خواهند شد و آن ملت از تهدیدی هیچ تهدیدگری نمی‌هراسند و توکل و تعهد با خدا همه مزایای زندگیشان را فرا می‌گیرد.

لذا دهان انتقاد و انتقام بسوی سرزمین افغانستان و ملت غیور آن باز کردن جز رسوای، شکست و ذلت بیش به دنبال نخواهد داشت. پس خطاب به تمام دشمنان دین و وطن می‌گویم که: با مردان خدا هرکس در افتاد؛ ور افتاد!

گرندانی غیرت و فخر افغانیم

باز ماندی از شناخت افغانیم

من سپه‌سالار و آزادی پیشه‌ام

این چنین است غیرت افغانیم