(به استقبال ماه نزول قرآن)

نویسنده: م ضیاالرحمن معتصم

هلال این ماه پر فیض آرام‌ آرام در دل آسمان نمایان می‌شود، همچون چراغی که نوید روشنی می‌دهد، دل‌های مؤمنان در انتظار ضیافتی آسمانی، لبریز از طنین دعا و اشتیاق می‌شود، نسیم بهاری در کوچه‌های جاری و عطر نان تازه و خرما در خانه‌ها پیچیده و فانوس‌های قیام لیل، یکی پس از دیگری در دل‌ها روشن می‌شوند.

رمضان، با وقار و عظمت خویش، دروازه‌های رحمت را گشوده و زمین، گویی سبک‌تر شده و آسمان، نزدیک‌تر. هر اذان مغرب، لحظه‌ای می‌شود که اشک‌های شوق بر گونه‌ها می‌لغزد و لب‌ها با نام خداوند تر می‌شود. هر سحر، بوی.

سادگی و برکت از سفره‌های کوچک و بزرگ بلند می‌شود دست‌هایی که به دعا بلند می‌شوند، قلب‌هایی که در برابر آفریدگار خاشع می‌شوند.
در این ماه، شب‌ها دیگر خاموش نیستند، بلکه نور ایمان آن‌ها را احاطه کرده و مناجات عاشقان، سکوت نیمه‌شب را در هم می‌شکند و سحرها، با ندای اذان و نجوای دل‌های بیدار، رنگی از راز و نیاز به خود می‌گیرد.

ماه رمضان، ماهی که هر لحظه‌ی آن، نغمه‌ای از آرامش است. روزها با صبر و عبادت می‌گذرند و شب‌ها، با زلالی اشک‌های استغفار، جان را از غبارهای دنیا می‌شویند. این ماه، فرصتی است که روح، از بند سنگینی‌های دنیا رها شود و در آغوش رحمت الهی آرام گیرد.

اکنون که رمضان بار دیگر به دروازه‌های دلمان رسیده، بیایید با قلبی سرشار از اخلاص، به استقبالش برویم. بیایید چراغ‌های عبادت را در دل‌هایمان روشن کنیم و در این سفره‌ی آسمانی، خود را مهمانِ رحمت بی‌پایان خداوند قرار دهیم بیائید دهکده دل‌هایمان را از کینه عداوت و حسد پاک کنیم و نهال اخوت و مهر در صحرای وجودمان بکاریم بیاییم روزه را به مفهوم حقیقی آن به تصویر بکشیم و تنها از غذا نه بلکه از غذا و گناه خود را باز داریم و از احوال فقرا که از حکمت‌های صوم است خود را بی خبر نگذاریم.