نویسنده: قاصد افغان
از همان روزی که حکومت کمونیستها(۱۳۷۱ شمسی) بهخصوص تحت قیادت و ریاست نورمحمد ترهکی در افغانستان آغاز شد، مردم این کشور روز خوش و خوبی را ندیدند؛ جنگهای داخلی شکل گرفت و بلاخره مجاهدین وقت در برابر ظلم و استبداد، بیدینی و اندیشه کمونیستی قیام کردند و فرجام آن شکست حکومت مستبدانه و ظالمانه کمونیستها پس از ۱۴ سال خونریزی و بیدینی، بود.
افغانستان کشوری است که متاسفانه تاریخ آن با جنگ، تجاوز و اشغال گره خورده و جز روایت جنگ، استبداد و اشغال چیز دیگری در کتب تاریخ آن به چشم نمیخورد.
از شاه شجاع، وطن فروشی که زمینه حضور انگلیسها را در افغانستان مهیا ساخت تا ببرک کارمل که زمینه اشغال کشور را برای اتحاد جماهیر شوروی وقت آماده ساخت و از اداره پیشین جمهوریت که پای آمریکا را به افغانستان کشاند، گرفته همه و همه به نحوی روایت از خیانت حکومتداران و برخی از رهبران سیاسی وقت میکند. اما قیام خودجوش مردم مجاهد افغانستان در ۸ ثور، بیانگر عدم بردگی و مبارزه با اشغالگران است.
با وجود اشغال کشور در زمانهای مختلف توسط ۳ ابر قدرت جهان(انگلیس، اتحاد جماهیر شوروی سابق و آمریکا) ملت مجاهد افغانستان با شعار دفاع از مقدسات اسلام و مبارزه با اشغالگران و اندیشهای آنان به مجاهدت علیه شان پرداختند.
در واقع نظامی که اکنون در افغانستان حاکم است خواسته و آرزوی مجاهدانی است که در برابر انگلیس، اتحاد جماهیر شوروی سابق و حتی آمریکا به مبارزه پرداخته و از جان شیرین و فرزند شان گذشتند.
از چنین روزها باید تجلیل شود تا اشغالگران و دشمنان افغانستان بدانند که این کشور، سرزمین مجاهدان و قبرستان امپراطوریها و اشغالگران است و نباید به آن به چشم طمع، استبداد و اشغال بنگرند.
دیدگاه تان را بنوسید