نویسنده: مبارز هروی
۲۶ سال پیش، عصر روز هفدهم اسد/مرداد ۱۳۷۷، نیروهای امارتاسلامی شهر مزار شریف را فتح نمودند.
در همان روز گروهی متشکل از دهنفر با ظاهری شبیه نیروهای امارت اسلامی وارد کنسولگری ایران در شهر مزارشریف شده و علاوه بر ۸ دیپلمات این کنسلگری، محمود صارمی خبرنگار خبرگذاری جمهوری اسلامی ایران را نیز به قتل رساندند.
هفدهم اسد نیز بههمین مناسبت در ایران، روزخبرنگار تعیین شد و چندی قبل با فرارسیدن سالروز اینواقعه، روزنامه جمهوری اسلامی با جعلتاریخ و وارونه نشاندادن حقایق، اینرویداد را به ا.ا.ا نسبت داده و با کمال بیادبی دولت افغانستان را تروریست خواند.
اما حقیقت چیست، چه جناح و یا کشوری پشت اینماجرا قرار داشت و چه انگیزه و اهدافی در پی همچون جنایتی نهفته بود؟
همانطور که انتظار میرفت امارت اسلامی این واقعه را محکوم کرد و هرگونه ارتباطداشتن مجاهدین امارتاسلامی با این قضیه را رد نمود، در گزارش نیویورک تایمز در تاریخ ۱۱ سپتامبر ۱۹۹۸ آمده است که امارت اسلامی اظهار داشته: نیروهای خودسر بدون دستور به کنسولگری ایران حمله کرده و دیپلماتها و خبرنگار ایرانی را کشتهاند.
برخلاف ادعای روزنامه جمهوری اسلامی، جدا از امارت اسلامی منابع دیگری نیز از داخل ایران بر صدق ادعای امارت اسلامی مهر تایید گذاشتند.
از همینرو فداحسین مالکی، عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس ایران، که سفیر پیشین ایران در افغانستان، در سالهای (۱۳۸۹-۱۳۹۱) بود، به خبرگزاری مدارا گفت: ما هیچ شواهدی در دست نداریم که طالبان اقدام به حمله تروریستی کرده باشند اما شواهدی داریم که این اقدام توسط یکی از سرویسهای کشورهای همسایه صورت گرفته است.
عبدالله گنجی مدیرمسئول روزنامه جوان در سرمقاله روز ۱۲ بهمن ۱۳۹۹ این روزنامه نوشته است: طالبان افغانستان در شهادت دیپلماتهای ایران نقش نداشتند و جمهوری اسلامی نیز به این باور رسید که ترور آن عزیزان با هماهنگی سیستم اطلاعاتی یک کشور ثالث صورت گرفته بود.
اما مهمترین و اصلیترین شاهد بر عدم ارتباط ا.ا.ا با این قضیه و اینکه در واقع چه کشوری پشت این جریان بود، روایت و گفتههای «اللهمدد شاهسون» تنها بازمانده این حادثه است، وی اینچنین میگوید: بعد از اینکه حادثه پیش آمد، تشخیص من این بود که این اقدامی از سوی پاکستان است، چون قبل از آن، از تهران به ما میگفتند ما شما را به پاکستانیها سپردهایم که حافظ شما باشند. وقتی ترکیب این گروه آمدند، معلوم بود که گروهی جدا از طالبان هستند. ماموریتی داشتند، انجام دادند و سریع آنجا را ترک کردند. وقتی یکی از مهاجمان پرسید آیا میتوانم با پاکستان تماس بگیرم؟ به آنها شک کردم. همانجا مطمئن شدم که کار پاکستان است. وقتی به وزارت خارجه رسیدم هم این موضوع را اعلام کردم.
در تایید سخنان شاهسون، محمدحسین جعفریان، تحلیلگر ارشد مسائل افغانستان در مشهد نیز که در آن سالها کاردار فرهنگی ایران در مزارشریف بوده در مصاحبه با پایگاه خبری “قدس آنلاین” در ۶ آذر ۱۳۹۳ سازمان استخبارات پاکستان را “متهم درجه یک” این حادثه دانست.
در مورد اینکه اینحمله چه منفعتی برای پاکستان داشت، باید گفت که: در آن روزها قرار بود ا.ا.ا در آلمان [توسط ایران] به رسمیت شناخته شود، ماجرایی که به مشام پاکستان خوش نیامد و از آنجاییکه نمیخواست امارت اسلامی به سمت ایران کشیده شود و به دلیل معاهده دیورند نمیخواست که افغانستان شرایط آرامی پیدا کند، بنابراین طرح چنین نقشه شومی ریخت و قصد داشت، با کشتن دیپلوماتهای ایرانی جرقه آتشی میان افغانستان و ایران روشن کند و این دوکشور را بهجان یکدیگر بیاندازد.
نیرنگی که به لطف الله متعال خنثی شد و همان زمان، نقاب از چهره سیاه پاکستان کنار رفت.
اما متاسفانه، مسئولین روزنامه جمهوری اسلامی در این اواخر بارها با جعل و تزویر در پی تشویه چهره امارت اسلامی بوده و کلماتی آکنده از حقد و کینه شخصی را به رشته تحریر در میآورند و با نشر چنین شایعات دروغینی بیش از پیش حیثیت و اعتبار این روزنامه را در چشم ملت خود و دیگر جهانیان از ببن میبرند.
دیدگاه تان را بنوسید